2022 farklı bir evren gibi hissediliyor: pandemi geçici bir sona yaklaşıyordu, Liz Truss daha salatalık ömründen az bir süre Başbakanlık yaptı ve Chris Rock Oscarlar’da tokatlandı. Aynı zamanda Hawkins’i son ziyaretimizdi: Indiana’nın en cesur gençleri ve en kaotik yetişkinleri dünyanın Lovecraftvari bir kabusa kapılmasını durdurmaya çalışıyordu.
Üç buçuk yıl sonra, Netflix’in tacızındaki mücevherlerden biri final bölümüne geri dönüyor ve kendi inanılmaz olasılık dışı yükselişini tamamlıyor. Başlangıçta düşük profilli kadrosu ve büyük izleyicilerin doğmadan önce bitmiş bir döneme duyulan nostaljisiyle dikkat çeken Stranger Things, bir fenomen haline geldi, her sezon ölçeğini genişletip geliştirirken Maya Hawke (Robin), Joseph Quinn (Eddie) ve Sadie Sink (Max) gibi yıldız yapıcı oyuncu dönüşlerine yer verdi. Artık kalan çete bir savaşta hayatta kalmaya çalışmak yerine – dünyanın en büyük yayıncısının bile denemediği bir ölçekte tüm savaşı kazanmayı amaçlıyor.
Merak gösterdiği eğlence duygusunu kaybetmediğini kanıtlıyor.
Tüm belli başlı unsurlar yerli yerinde: karanlık mizah, saflık, travmanın şiiri ve zor kazanılmış dayanıklılık. En rahatlatıcı olan ise dizinin eğlence duygusunu kaybetmediğini gösterme hızıdır. Ayrıca, oyuncuların yetişkinliğe adım atmasını ustaca atlatan akıcı bir zaman sıçramasıyla da dikkat çekiyor. Yeni sezon, Sezon 4 felaketinden neredeyse iki yıl sonra kuruluyor. Hawkins artık tam anlamıyla bir askeri karantina altında, bir karakterin alaycı bir şekilde belirttiği gibi “ücretsiz zorunlu sağlık kontrolleriyle, çok havalı”. Bu arada, çeşitli üyelerden oluşan ekibimiz daha yetenekli hale geldi ve ABD ordusunun bile çok ötesinde bir kıyamatla yüzleşmeye daha ikna edici biçimde hazırlıklı.
Geçmişte olduğu gibi, dizi ara sıra hayran hizmetlerine ve kendine referanslara aşırı yükleniyor ama bu kendini beğenmişlikten uzak duruyor. Performanslar büyük ölçüde mükemmel, Caleb McLaughlin’ın Lucas’ı MVP olarak öne çıkıyor — artık tamamen inandırıcı bir kötü adam gibi görünüyor — ve Max’in kaderi yaşam ve ölüm ikiliğinin ötesinde. Yeni yüz Nell Fisher, Holly olarak oldukça hoş bir ekleme ve onun burkucu, Alice Harikalar Diyarındavari maceraları dizinin yeni ve çekici bir görsel dilini işaret ediyor. Karşılaştırıldığında, uniformlukları ve tuhaf CGI parlaklıklarıyla Demogorgon yorgunluğu hızla yerleşiyor ve hatta tam ortasında gösterilen büyük sezon finali bile tamamen iyileştiremiyor. Ama bu sıradanlık, Vecna’yı Jamie Campbell Bower’ın abartılı, sinir bozucu dönüşüne temel yaparken karşısındaki parlaklığı da artırıyor.
Bazı yönlerden, dizinin başarısı ona zarar verebiliyor. Bu dizinin popülaritesinin ardından yüksek talep gören oyuncu kadrosu ile hikaye ipuçları ve aksiyon sahneleri o kadar bölünmüş ki film yıldızı programlama sorunlarına haykırıyor. Yine de, kaosun ortasında Stranger Things kendisinin tam olarak ne olduğunu bilen ve yaşlanmanın zor olabileceğini, ama büyümenin de heyecan verici olabileceğini bize hatırlatan bir dizi olarak kalmaya devam ediyor.
